lebbis, tourdata&columns

spijkers-kredit-crisis1

Ik heb een nachtmerrie. Over de krediet crisis.

Ik ben nog uit de tijd dat je eerst spaarde voor je iets kocht. Calvinisme.

Ergens moeite voor doen.

Eerst eten en dan pas scheiten zei mijn vader altijd. Die mentaliteit. We hebben geen eer meer.

De hebzucht gaat het langzaam van de moraal winnen. En daar hoor ik niemand over.

Ik heb een nachtmerrie. Dat het bij ons ook gaat gebeuren. In parijs zijn ze de eiffeltoren aan het opknappen. Om hem moderner te maken. En wat gaan ze doen? Ze gaan zorgen dat er boven op de eiffeltoren meer restaurants en winkeltjes zijn. Echt. Dat is mijn nachtmerrie. Het gaat om vreten en kopen. En we willen het allemaal nu. En veel. In ieder geval meer dan de buren.

Ik heb een nachtmerrie dat ik weer eens de enige bent die ziet wat er echt aan de hand is.

Wereldwijd stort de boel in, banken gaan failliet, en er worden honderden miljarden overheidsgeld ingepompt. Ons geld. Geld van mensen die sparen. Eerst drinken en dan pas pissen zei mijn moeder altijd.

En waarom. Omdat de amerikanen hun hypotheken en leningen niet terug kunnen betalen. Dat is de enige echte reden. Wat lees je. Over banken die failliet gaan. Over krediet regeltjes. Over verzekeringen. Over geldstromen. Maar de bottum line is dat die klote amerikanen te veel geld geleend hebben. En dat met hun hebberige klauwen niet terug betalen. Eerst de indianen uitroeien en nu zijn wij aan de beurt.

Ik heb een nachtmerrie. Ik heb een nachtmerrie dat we het normaal zijn gaan vinden. Dat als je je lening niet terug betaald het jouw schuld niet is. Dat de banken en de credit kaart maatschappijen maar niet zoveel moeten uitlenen.

Waar is de persoonlijke verantwoordelijkheid.

Wat is er mis met tientallen, nee, honderd miljoen amerikanen dat ze tienduizenden dollars schuld hebben en dat gewoon niet terug betalen. Omdat ze zich vol proppen met vreten, met hamburgers, met popcorn, met medicijnen, met pizza’s, omdat ze allemaal een dikke auto onder die koeien reten moeten hebben, omdat ze in de drive thru drugstore medicijnen tegen maagzuur en doorzit wonden moeten ophalen en nog meer vreten.

Waarom heeft niemand het daar over?

Ik wil het weten. Wie zijn die amerikanen. Ik wil namen. Alle amerikanen met schuld zijn de klootzakken. Ik wil ze met naam en foto en vingerafdruk op internet.

In amerika roepen ze dat dit de grootste ramp is sinds 911. De twintowers. Ik wil dat net als bij de herdenking van de twintowers elk jaar de namen van alle yankees met een niet afbetaalde lening worden voorgelezen op CNN. Een marathon uitzending van veertien dagen, non stop, maar ik eis gerechtigheid.

Verschuil je niet achter banken en instellingen. Het gaat om mensen. Echte mensen.

Ik wil in new york over straat lopen en de klaplopers herkennen. Met een sticker. Op de colbertjes, op de jassen een sticker. En als je veel schuld hebt twee stickers. Of vijf.

En die mensen gaan maar lekker staan in de metro. Wat zeg ik, ze lopen maar naar huis. Wat ze niet afbetaald hebben. Wat dus van ons is. In restaurants mogen ze geen tafel reserveren en als het vol is nemen ze hun eten maar mee in een doggie bag, want wij mogen aan de tafel eten. Wij, spaarders. Wij eerlijke mensen. En alles met een sticker boven de honderd kilo mag niet eens meer in een restaurant eten.

Dat lichaams vet is van ons geld betaald. Wegwezen. Ik wil je niet zien. Ik zit te eten.

Laten we niet vergeten dat het de amerikanen zijn die op de pof de wereld kaalvreten. Het zijn sprinkhanen die als een plaag zich volproppen. Ten koste van alles. Met die grote bekken vol met witte tanden. En die glad getrokken koppen.

Zijn het wel mensen. Dat is mijn nachtmerrie. Dat de amerikanen geen mensen zijn. Dat dit pas het begin is.

Een paar honderd jaar geleden waren er alleen indianen. En nu opeens 300 miljoen amerikanen. Die zijn met bootjes vanuit europa daar aangekomen. Yeh, sure. En de noord zuid lijn was ook een top idee.

Het zijn andere wezens. Bij alle oorlogen zijn de amerikanen betrokken. De wereld valt om omdat zij teveel schulden hebben. Wanneer zien we wat er echt aan de hand is.

Ik zeg, platgooien nu ze het nog niet verwachten. Samen met de russen en de chinezen moet het toch lukken.

Ik heb een nachtmerrie. Wie maakt me wakker.