Het is klaar met de aal. Dat is overduidelijk. Als we nu doorgaan met op aal vissen, met gerookte paling eten, is het klaar.
Dat is niet erg. Dat betekent dat hij in Nederland niet meer voorkomt. Misschien nog wel in ierland. Of Frankrijk. Maar hier verdwijnt hij.
Als je dat geen reet intresseert, als de smaak van een paling zo belangrijk voor je is dat je elk gevoel voor natuur, voor verhoudingen, voor respect kwijt bent. Ok.
Maar weet dat. Elke visser die ze vangt, elke consument die ze eet, elke roker die ze rookt, elke kok die ze op de kaart zet. Jij hebt het gedaan. Niemand anders.
We moeten nu vijf of tien jaar stoppen.
En dat is niet fijn als je beroeps visser bent. Want je verdient goed. Anders zou het helemaal een schande zijn dat je het doet. En je verdient goed omdat de paling schaars is geworden. Dat zegt al genoeg. En dat is niet fijn. Elke verandering doet pijn. Zo zijn wij mensen. Alle kruideniertjes die verdwenen, alle slagerijtjes, bakkertjes. Omdat er grote supermarkten kwamen. Dat was niet fijn. Maar verandering doet nou eenmaal pijn.
En het is nu veranderd. De aal is op.
En de regering doet niks omdat ze bange poepert zijn. Wat ze ook doen het kost ze stemmen. Lekker kop in het zand. Beetje polderpolitiek met kwakkel compromissen. Als dat toch eens zou werken! Dat zou gaaf zijn.
En ondertussen neemt elk jaar de vangst af. Ondertussen verdwijnt de paling. En wij kunnen iets doen. Je kan niet klagen over bonussen bij de banken en ondertussen zelf lekker een vissoort uitroeien in Nederland. Dat is dezelfde hebzuchtige graai kultuur.
Of je denkt na en neemt verantwoordelijkheid.
En stop met die onzin over kweek-paling. Die vangen ze als glasaal en daarna kweken ze ze op. Dat is net zo erg. Zo niet erger.
Stop nu met eten.
Het broeikaseffect, oorlog, honger in de wereld. Wat kan je er aan doen.
Stoppen met aal eten is een micro-ideaal. Je hebt er niemand voor nodig. Je kan het helemaal alleen. En het gekke is, je leven wordt er geen milimeter minder leuk door.
Dank voor uw aandacht.
Hans Sibbel