lebbis, tourdata&columns

het-visblad-9-rex-hunt1

Rex Hunt

Laat ik het u eerlijk vertellen. De eerste keer dat ik Rex Hunt op tv zag dacht ik, deze man moet dood. 200 kilo boilies door zijn strot douwen en klaar. En de tweede keer dacht ik dat ook. En de derde. Maar ik ben nu zelf in Aussieland geweest en ik ben hem gaan begrijpen.
Deze gemankeerde man met zijn zenuw trekjes, lamgs de rand van zijn petje strijken, dat lachje, visjes kussen, uit zijn mondhoek praten, slechte grappen, alles. Ik snap het.
Australie is een raar land. Vijandig. Het is zo groot dat alles en iedereen de ruimte heeft en toch probeert alles elkaar dood te maken.
Slangen, kwallen, insecten, spinnen, ze hebben de meest dodelijke soorten.
Ook vissen. Ik was aan het vissen op het strand en ving een visje van zeg 20 centimeter. Het was groen en slijmerig en knorde een beetje. En het had een paar tanden als een inktvis. Meer een bek. Je hoorde ze knarsen!
Bij de camper vroeg ik aan twee mannetjes die ook visten of er gevaarlijke vissen waren. Ze keken me aan en fluisterden op samenzweerderige toon, “als het geen schubben heeft nooit aanraken”. Dat was de regel. Ze vertelde van een vis die 50, 60 cm groot is en geen enkele weerstand biedt. Een soort kale brasem. Je hebt niet eens door dat je hem aan de lijn hebt. Als je hem binnenhaalt, meteen een mes door zijn hoofd. Hij is levensgevaarlijk. Ze hadden er een maand geleden 1 gevangen en hun hond had aan de vis gelikt. Gelikt! Niet eens gegeten. Een dag later was hij dood. De hond.
Dat is Aussieland. Elke vis die je vangt kan je laatste zijn! Er zijn nog onontdekte soorten. Elke vis kan je laatste zijn. En daar wordt je nerveus van. En dan heb je een tv programma dat je zes dagen per week moet vissen en elke vis een kusje moet geven. Omdat het zo’n leuke gimmick is. Je hoort de regisseur : toe maar Rex, even het kusje.
Ik zou d’r ook heel erg zenuwachtig van worden.