lebbis, tourdata&columns

het-visblad-11-beroeps

Beroeps

Ik begrijp iets niet. Wat behoorlijk zeldzaam is.
Ik heb net een boek gelezen. Leeg. Dat is de titel, niet het boek. Ik ben niet iemand die 3 dagen een dummy doorbladerd en met een voldaan gevoel aan een nieuwe begint. Met blauwe kaft. Het boek Leeg ging over de stand van zaken in de zeevisserij. Van onze vrienden de beroepsvissers wel te verstaan. En als 1% waar is zijn onze zeevissers en de achterliggende industrie criminelen die alleen aan zichzelf denken en voor eigen bate de afgelopen 25 jaar alle europese zeeën aan gort hebben gevist. En nu rond Afrika bezig zijn. Met europese subsidie. Want anders moeten ze het zelf betalen.
En dat moet u als beroepsvisser niet persoonlijk opnemen, daar heeft u toch geen tijd voor, u heeft het te druk de laatste 5% noordzee kabeljauw illigaal uit zee stropen, want u bent nou eenmaal visser.
Beulen, wapenhandelaren, wielklemzetters, docters die epo toedienen, advokaten die criminelen vriendjes vrij krijgen, u kunt er niks aan doen. Het is je werk. Dat snap ik.
Wat ik niet begrijp is dat er nog één zinnig mens, één iemand die een beetje nadenkt, één iemand die de evolutionaire stap van mensaap naar mens met succes heeft gemaakt, zijn energie stopt in het klagen over de hengelsport terwijl het miljoenvoudige aan vis als nodeloze bijvangst bij de beroepsvisserij dood of verminkt overboord geflikkerd wordt.
Als je voor je plezier een vis vangt en laat zwemmen, gezond en wel, zijn mensen emotioneel en hebben ze een standvastige mening. Maar als je voor je beroep hele oceanen kapot maakt en op onvoorstelbare schaal zeldzame tientallen jaren oude diepzee vissen met tonnen tegelijk tot kattenvoer vermaalt, dan is het stil bij deze mensen. Er is nog 10% over van alle grote vissen, waaronder tonijn. Ze zijn de afgelopen dertig jaar weggevangen. En geen consument die zich er ene reet van aantrekt. Maar wel zeiken over een paar brasems.
Nou, dat begrijp ik gewoon niet.