lebbis, tourdata&columns

Tweede Keer

Ongetwijfeld bent u als lezer van dit blad op de hoogte van het feit dat er karpers zijn die meerdere keren worden gevangen. In afgesloten putten maar ook op groter water omdat er zo gericht op wordt gevist dat er voor die beesten geen ontkomen meer aan is. Ze moeten wel. Als je als karper een keer een wat mindere ervaring hebt met een boilie kan je moeilijk alle boilies die je ziet liggen de schuld geven van die ervaring. Je kan dan nooit meer boilies eten en bovendien heb je goede en slechte boilies. De goeie zijn lekker en veilig en de slechte zijn lekker en onveilig. Maar er zijn veel, veel meer veilige boilies. Je kan de goede boilies niet onder de slechte laten lijden. Je eet ook wel eens een slakje wat bedorven is. Of een worm die een beetje over de houdbaarheids datum heen was. Dan kan je moeilijk nooit meer slakken en wormen eten. Er blijft niks over.
Bovendien schijnt een goudvis, een karperachtige, een geheugen te hebben van zes seconden. Daarom moet je je goudviskom zo groot maken dat ie er meer dan zes seconden over zijn rondje doet en elke keer denkt, wat een geinig kasteeltje is dat!
Nu kunnen vissen wel gedresseerd raken maar dat heeft niks met geheugen te maken. Dat is een schrikreaktie waarbij ze niet nadenken maar een connectie hebben gelegd tussen zeg een lekker rood balletje en dat je een half uur later op een luchtbed ligt met flitslicht in je ogen. Dus niet eten maar wegwezen.
En dat is denk ik de volgende stap in visrevolutie. Dat we met aas gaan vissen wat karpers niet kunnen koppelen aan een gebeurtenis. Dus aas wat de hele tijd van kleur veranderd. Of voor het terugzetten even een stroomstootje in zijn hoofd om de koppeling te wissen. Of op het land de karper heel erg laten schrikken zodat ie vergeet dat ie die bolie heeft gegeten.