lebbis, tourdata&columns

het-visblad-gesloten1

Ik zag een poster hangen. Zwanger wat nu? U kent ze wel. Een triest kijkende vrouw die waarschijnlijk jaren lang heeft gefeest, zwanger is geworden en een hoofd trekt alsof ze het wereldleed persoonlijk op haar iele schouders moet torsen. Een naar gezicht. Zoveel leed. Dat is geen fijn begin van de dag. Voor niemand. Ik zag opeens in mijn hoofd een andere poster.
Een man met een hengel, grote plug eraan, en dezelfde gesloopte blik.
Gesloten tijd, wat nu?
Ik heb met ze te doen hoor. De roof vissers. Vanaf 1 april tot eind mei, zeg maar net als het lekker weer wordt, moeten ze thuis blijven. Ik leef mee. Wij hebben het makkelijk. Karper vissers. Voorn, brasem, zeelt, barbeel, aal. Noem maar op. Wij kunnen lekker doorgaan. Voor ons is het feest. Net als Groningen, waar de kroegen altijd open zijn. In Amsterdam moet je door de weeks toch om 1 uur met hangende pootjes naar huis. Je ziet ze wel scharrellen langs de waterkant. Let maar op. Zo half april, eerste lente dagen, 23 graden. Dan lopen ze een beetje onhandig door de polder. Met een vlokstokkie, van vroeger. Of met een dobbertje met mais. Op alles wat bijt. Een heroine verslaafde die een takkie zoethout krijgt. Hier, kauwen.
Maar ze zijn doelloos. Zielloos. Er is iets essentieels uit ze weggerukt. En niemand begrijpt het. Waarom gesloten tijd? Snoek is al uitgepaait. Snoekbaars nog niet. Maar dat geldt voor alle witvis. Maar ergens heeft iemand besloten de snoekbaarsvissers te straffen. Ergens is iemand een keer enorm op zijn nummer gezet door een snoekbaarsvisser en het is nu pay-back time.
Gesloten tijd, wat nu?
Misschien moet er opvang komen. Dat vrouwen die ongewenst zwanger zijn praten met mannen die heel graag willen vissen. Wie weet wat voor moois daar nog uit voortkomt.